Goede kerstdagen!

Lieve mensen,

Wat worden we deze dagen verwend met veel (kerst)kaarten, mailtjes en berichtjes, maar ook bloemen en lekkers. Dat is fijn! Het is me onmogelijk om iedereen persoonlijk te bedanken, en het sturen van kerstkaarten lukt dit jaar ook niet. Het is te moeilijk om Lennard zijn naam niet onderaan een kaart te schrijven, en ik weet niet zo goed hoe ik dat moet oplossen nu. Maar vanaf hier willen we iedereen goede kerstdagen toewensen, Kerst, de geboorte van Jezus, die het mogelijk maakte dat wij allemaal eens in de Hemel met hem mogen leven, daar waar onze lieve Lennard nu al is!

Stukjes afscheid

Heel, heel langzaam trekt de waas die over me heen hangt weg. De realiteit van het overlijden van Lennard komt met kleine beetjes tegelijk dichterbij. Het voelt een beetje alsof het verdriet dat we wel hebben gedoseert naar boven komt. Niet ineens, maar met stukjes tegelijk.  Alsof we een beschermend muurtje van God krijgen, zodat we niet alles in een keer voelen en kunnen blijven functioneren. Voor mijzelf is dat verdriet nog steeds voornamelijk om het lijden dat Lennard heeft moeten doorstaan.Moeilijk, niet te begrijpen, verdrietig....

Met dat de waas wegtrekt, komen de tranen sneller, geeft niets natuurlijk, maar wel eens lastig, je hebt ze niet altijd in de hand.

Deze week hebben we al dingen in moeten leveren van Lennard. Ik mailde enkele dagen geleden naar wat bedrijven die spullen voor Lennard leverden. Meteen die middag kreeg ik telefoon om een afspraak te maken voor het ophalen van de voedingspomp. Ik kreeg al bijna spijt dat ik had gemaild. Maar ja, het moet toch een keer. Gelukkig kon ook de voeding (beperkt houdbaar) en allerlei andere artikelen die over waren mee terug. Wat ze er mee doen zoeken ze maar uit, nu hoef ik het in elk geval zelf niet weg te gooien. Een paar dingen heb ik nog gehouden, om nog (even) te bewaren. Alleen het mailen kostte me al tranen. Gisteravond werden de spullen opgehaald. Weer een stukje afscheid.

Vannacht heb ik daardoor toch slecht geslapen en veel gedroomd. Over dat Lennard weer beter was, maar de pomp was weg... Hoe moest dat nou ?!! Zo wordt er hier 's nachts heel wat verwerkt. Ook Laura droomt veel. (Van de week droomden zij en Wydo allebei over regenbogen!!) Gelukkig is het nu vakantie dan kunnen we wat langer blijven liggen.

Vanmiddag werd gebeld voor een afspraak voor het ophalen van de stoel, tillift, wandelbuggy en badvoorziening.... Dinsdagmiddag moet dat gaan gebeuren. Vooral de stoel is emotioneel erg verbonden met Lennard voor ons. Niet leuk...

Deze week ben ik bezig geweest met het maken van bedankjes voor de mensen die meegewerkt hebben aan de afscheidsdienst van Lennard. Prettig om te doen, rustgevend en het geeft het gevoel dat je nog iets doet voor Len!, Maar ook weer iets afronden, Afscheid nemen.

Achtergrond bedankkaartje

Voor de rest is het hier net als overal zorgen dat je de boodschappen voor het kerstweekeind binnen krijgt. Daarbij is Wydo op de eerste kertstdag jarig, dus ook de kado's moeten daarvoor gehaald worden en extra taart. De eerste keer kerst en een verjaardag zonder Lennard zal raar zijn. We laten alles maar gewoon gebeuren zoals het komt, we zien het wel. We krijgen nog steeds veel post! Nu meer in de vorm van kerstkaarten. Harteverwarmend! En echt wel lichtpuntjes in deze donkere tijd.

De wereld draait door..

De wereld draait door, alles gaat verder. Als ik thuis ben lijkt het alsof dat niet zo is. Hier staat alles nog een beetje stil, draait bijna alles om Lennard, daar waar mijn hoofd vol van is. Denken, veel denken, aan mijn lieve Len, aan de laatste dagen, weken, maar ook andere herinneringen komen voorbij, soms ook naar aanleiding van post, telefoon en mail. Heerlijk om er mee bezig te zijn, het enige wat echt belangrijk is nu.Voor iets anders is eigenlijk geen ruimte in mijn hoofd. Ik merk dat het heel goed is om tijd alleen door te brengen thuis, daardoor heb ik tijd om te verwerken en te denken. Dat doet goed. Wanneer dat niet kan word ik letterlijk duizelig.

Loop ik door het dorp, dan ben ik er wel, maar ook niet. Ik kijk het journaal, crisis? Lekker belangrijk. Kerstsfeer in de winkels... Waar gáát dit over!!? Alles gaat door, maar ik kan alleen maar aan één ding denken: Lennard! Het voelt alsof ik er wel bij ben, maar geen deel uit maak van alles wat er om me heen gebeurt.

Toch heb ik vanmiddag geprobeerd het wat gezellig te maken in huis, met een klein boompje, en wat lichtjes in huis. Het moét! Sowieso voor de kinderen, maar ook voor onszelf. Of je wil of niet, het leven gaat door, verder, door. Toen het klaar was, was ik nog tevreden ook. Toch voor elkaar gekregen! Natuurlijk gaat het niet om de gezelligheid op zich rond de kerst, maar de gezelligheid doet wel goed.

Gemis en confrontatie komen soms zomaar opeens binnen. Zo liet ik deze week bloedprikken, toen de dame die ging prikken mij vroeg om mijn geboortedatum riep ik al bijna automatisch: 24-06-2002... Sh... dacht ik, dat is die van Lennard! BAM! AU!! Zó gewend die datum te noemen bij het bezoeken van de ziekenhuizen en bij de vele telefoontjes die ik voor Lennard deed. 
Als we voor het eten bidden, mis je het om te vragen of de Here wil zorgen voor Lennard. Zo'n vast punt altijd in ons gebed. Het voelt leeg en niet af om dat niet meer zo te kunnen doen. Dát is om van te huilen... En zo zijn er veel dingen die vaak ineens onverwacht je confronteren met het missen van Lennard.

We krijgen heel veel post, vanmiddag heb ik een grote bewaardoos gekocht om alle kaarten in te bewaren. Vorige week kwamen ze echt met soms 50 tegelijk door de brievenbus! Heel heel fijn! (Laura ging dan heel sneeky achter de deur staan en riep: "Zó weinig maar !!" Waarop de postbode met een brede glimlach verder liep) Vanmiddag heb ik een poging gedaan om alle kaarten en brieven te tellen, op een gegeven moment ben ik de tel kwijt geraakt maar het waren er meer dan 350!!! Zoveel! We gaan ze vast nog vaak herlezen! En nog steeds is er elke dag wel wat bij de post. We genieten er erg van, het voelt heel warm al dat meeleven. En dan heb ik het nog niet eens gehad over alle berichtjes hier en via hyves en facebook...

Wydo (dit schooljaar examen) en Laura zijn deze week hard aan het werk om hun opgelopen achterstand in te halen. En dat doen ze heel goed! Wat ben ik trots op hen! Ze hopen voor de kerstvakantie alles ingehaald te hebben.

De box, gedenkplekje van Lennard

Veel bloemen op het grafje en een tijdelijke steen.

En hoe gaat het nu?

Ja, hoe gaat dat, die eerste dagen na de begrafenis?

Het is raar, nog onwerkelijk, het lijkt een beetje alsof Lennard aan het logeren is. Een lege box hebben we op zich wel vaker gezien. Maar aan de andere kant weet je dat hij er nooit meer in zal liggen en dat is pijnlijk. Wanneer je thuis komt gaat automatisch je blik naar de box. Even kijken hoe het met Len is... o nee, hoeft niet meer...

Laura heeft er een mooi plekje van gemaakt, met een aantal van zijn spulletjes, nog zo vertrouwd, de tas met voedingspomp, een paar kussens en knuffels en zijn slabsjaaltje. Er staat een kaarsje bij, vooral 's middags en 's avonds is die hoek dan wat minder donker.

We huilen helemaal niet veel. Van tevoren denk je dat je dat de hele dag gaat doen, maar nee dat valt mee, of tegen?  Voor nu overheerst (bij mij in elk geval nog wel) het gevoel van blij zijn voor Lennard. Een soort rustig gevoel. De laatste dagen waren erg heftig, en heeft ons arme ventje toch nog veel moeten lijden, erg verdrietig.... Als ik huil, huil ik dáárom. Om de laatste dagen, maar ook om al die jaren waarin Lennard zoveel heeft moeten doorstaan. Het hem missen zal ongetwijfeld later meer op de voorgrond komen te staan.

Van de ene op de andere dag is ons ritme veranderd. 's Morgens voor schooltijd ondanks het "schiet op anders mis je de bus", voelt het relaxed aan. Geen katheter, voeding, medicatie en andere verzorging voor Lennard. Niet opschieten om hem op tijd klaar te hebben voor de bus naar De Schutse. Raar om 's middags na 4 uur nog een boodschap te gaan plannen of een brief op de post.
Rustig thee drinken als de kids uit school komen, aan de éne kant is het fijn om ze meer aandacht te geven, maar het maakt me ook rustelóós Zó gewend om altijd meer dan twee dingen tegelijk te doen. Ik krijg het nog niet voor elkaar om langer dan twintig minuten zomaar op de bank te zitten, zonder het gevoel te krijgen nú iets te moeten doen.

Het afscheid nemen is nog niet helemaal klaar. Deze week heb ik bij de apotheek twee hele grote tassen met medicijnen afgeleverd, ik stond op het punt om in tranen uit te barsten, nooit beseft dat ook die medicijnen zo emotioneel met Lennard verweven waren.

Maar toen ik daarna door het dorp liep en ik een buurvrouw tegen kwam zei ze: 'Kijk eens achterom!' En daar was-ie weer: De regenboog! Precies op het goede moment. God is er als we het moeilijk hebben. Ik weet wel dat je dat niet altijd ziet, maar op dit moment wél!

Die stukjes afscheid zullen er de komende tijd ook zijn. Er staan nog heel veel spullen van Lennard. Stoel, wandelbuggy, tillift, box, en dat was nog niet alles. Dit zal allemaal een keer de deur uit gaan. Wanneer en hoe weet ik nog niet, daarmee ga ik de komende weken aan de slag.

We zijn al twee keer wezen kijken bij het grafje. De eerste keer nog 's middags na de begrafenis, daarna zaterdagmiddag nog even. De begrafenisondernemer heeft er al een tijdelijk steentje op gezet. Heel netjes met Lennard zijn naam erop, omdat zo zei hij: Lennard geen nummer is.

Maar nu. Het leven gaat verder, al heb je zelf wel het gevoel dat het minstens twee weken heeft stilgestaan. Sinterklaas? Totaal gemist (De kinderen hebben overigens wel wat gekregen hoor) Als je op straat loopt vraag je je af of niemand aan je neus ziet wat er is gebeurd, dat zal toch haast wel moeten. De kinderen hebben plannen voor oud en nieuw, en Wydo is straks met Kerst jarig, hij wil een feest want hij wordt 16! Dus komt er een feest voor en 16-jarige.  Het is ook goed om door te gaan, het houdt je bezig, Maar denken aan Lennard doen we zeker ook, voortdurend.

6 December, een moeilijke dag, maar ook: De dag van de regenbogen.

Wat was het een indrukwekkende dag dinsdag. Voor ons, maar zoals we horen ook voor veel anderen. De dag ervoor zagen we er heel erg tegenop, maar op dinsdagochtend kregen we ook al wel wat meer rust. Het moest gewoon gaan gebeuren, Lennards lichaampje naar zijn laatste plek hier op aarde brengen. 

We hebben de kleine week ervoor hard gewerkt aan de voorbereiding van deze dag. Daardoor ben je best goed voorbereid, en leef je er ook mede door naartoe. Harrold en Anne hebben een prachtig liedje geschreven, over hun broertje. Over dat het moeilijk was als hij ziek was, en we het niet begrepen, dat we hem nu missen, maar dat hij nu alles kan, fietsen in de Hemel!

Ik zal de tekst nog eens aan ze vragen en die hier plaatsen. Elzo maakte onder andere een foto presentatie die voor de dienst te zien was, Lennard van heel klein babytje tot het ventje van nu, 9 jaar oud.

Met Wydo en Laura heb ik de kist beschilderd, een mooie regenboog er dwars overheen, tijdens de vele slapeloze nachten die er waren kwam dat idee bij me naar boven in de laatste week. Het was een waagstuk, maar al zeggen we het zelf: Het is wel mooi geworden.

Samen met Gertjan, die de dienst heeft geleid, hebben we deze ook voorbereid, mooi om te doen en het verhaal dat uit vele onderdelen bestond tot één geheel te zien groeien.

De dienst is nog steeds te beluisteren, als je 'm gemist hebt klik dan hier : http://www.schuilhof.nl/  links onderaan klik je op preken terug luisteren, daarnaa kies je voor 6 december.

Het sluiten van de kist was voor mij het moeilijkste moment, zo definitief, een laatste blik op je lieve ventje, ook een moment van verwondering: Het is nu echt voorbij hier op aarde voor jou...

Zelf Lennard de kerk indragen, het was een eer om te doen, zoals Elzo verwoordde; We hebben hem altijd gedragen, dat doen we tot het laatste toe, we geven dat écht niet uit handen!

En toen na de dienst moesten we Lennard nog naar de begraafplaats brengen. Moeilijk, maar ook dacht ik: We gaan het doen! Volbrengen! Lennard in dat mooie kistje....

En wat was het toen mooi, bijzonder en prachtig om tot twee keer toe een teken te mogen krijgen van onze Vader in de Hemel, eerst al bij het uitgaan van de kerk en later wéér, op de begraafplaats: De Regenboog aan de Hemel! Teken van hoop, teken van trouw. We zullen dat nooit meer vergeten.

Zo bijzonder: Een regenboog op de kist, en op die dag ook heel veel regenbogen in de lucht. We horen het van zoveel mensen. Het is geen toeval!

Zo werd deze dag, een moeilijke, moeilijke dag, ook een dag van hoop, de dag van de regenbogen...

....

Wát een enerverende moeilijke mooie dag was het.... Teveel om nu te kunnen verwoorden, zoveel mensen, zoveel warmte voor ons, en het ging allemaal goed tijdens de dienst. We zijn er dankbaar voor. Morgen (of overmorgen) meer, over een dag vol regenbogen, toch een dag vol hoop, ondanks dat we ons lieve jongetje moesten begraven.

Een leger engelen zingt!

Het is zaterdagavond heel laat, 26 november. Lennard ligt in de box, heel heel ziek. We weten het: Hij wordt deze keer niet meer beter. We blijven nu voortdurend bij Lennard in dezelfde ruimte, en dat betekent: waken. De eerste nacht neem ik voor mijn rekening. Ik lig bij hem, op de bank. Af en toe soes ik wat weg, dan weer helemaal wakker wordend omdat Len me nodig heeft. Ineens realiseer ik me: Ik hóór iets! Eens goed luisteren, Ja, ik hoor het écht, steeds weer, en weer, en wéér, en het gaat maar door en door en door. Een leger van engelen om ons heen, en ze zingen: Luister maar:

De hele afgelopen week heb ik dit lied met me meegedragen, en daaardoor voelden wij ons gedragen, en was het voor ons vanzelfsprekend dat ook dit lied in de dienst werd gehoord.