14 september - Tijd....

Hoe gaat het nu met jullie?
Die vraag krijg ik erg vaak, maar wat is het antwoord?

We doen onze dagelijkse dingen, aan de buitenkant is er niets bijzonders te zien. Opstaan, ontbijten, naar school of aan het werk, het gaat allemaal door, en dat allemaal zonder onze Lennard. Hoe konden we van tevoren bedenken hoe dat allemaal gewoon door zou gaan?
Het kost allemaal de nodige energie. Het is een klus, hoewel er dagen zijn dat het ook gewoon wel lukt. Lennard lijkt overal linkjes te hebben, zoveel dingen die me aan hem herinneren, dát wist ik van tevoren echt niet.
Bij alles wat ik doe en waar ik ben zit Lennard constant in mijn hoofd, hij gaat met me mee. Verweven als hij met me is.

Tegelijkertijd merk je dat sommige dingen wat makkelijker gaan. Iets meer concentratie bijvoorbeeld, al laat die je ook zomaar in de steek. Een boek (roman) lezen lukt ook wel aardig, maar studiemateriaal... vergeet het maar.

'Door de tijd heen zullen de scherpe kantjes er wel af gaan'  Dat hoor ik vaak, maar de tijd, is voor nu een vijand. Hoe langer het geleden is dat Lennard er nog was, hoe verder hij weg lijkt te zijn. Om te huilen is dat. Dat wíl ik helemaal niet! Ik wil Lennard nog zo lang mogelijk bij me houden, zo lang als het maar kan, me hem herinneren: Zijn lieve geluidjes, zijn lieve zachte snoetje en zijn engelachtige lachjes...zijn alles wil ik me blijven herinneren, als de dag van gisteren, maar de tijd gaat door. Alweer ruim negen maanden terug is het, en dus is tijd een vijand...

Verdriet kan op de meest onverwachte momenten ineens wreed omhoog komen. En je kan er niets aan doen. Soms zijn de situaties zo dat je er op die manier liever niet mee geconfronteerd was. Zo is er deze weken in onze kerk een project voor de kinderen waarbij alle namen van onze gemeente op een legosteentje gezet mogen worden, om daar een muur van te maken. Het sloeg bij me in als een bom! Waar blijft Lennard zijn naam? Hoort hij er nog bij??

Zo zijn er meer dingen, soms uit totaal onverwachte hoek die je van slag maken, waardoor het gewone leven veel energie kost.

Toch zijn er ook wel mooie dingen. Elke keer als de regenboog aan de hemel staat, vertellen veel mensen me dat. Of ze sturen een foto van een mooie! En ze vertellen er dan bij dat toen ze die boog zagen, aan ons en aan Lennard moesten denken. Zo lief!

 Lennard is nu voorgoed verbonden aan dat prachtige teken aan de hemel! Dat doet me echt enorm goed. Want zo wordt hij, als een geschenk van God, niet vergeten door de mensen die hem hebben gekend! Heel bijzonder om daar bij stil te staan!

14 - juli: Het monument op het grafje

Gisteren is het monument op het grafje van Lennard gezet.
Voor nu alleen even de foto. Wij vinden het zelf erg mooi geworden.
De foto spreekt voor zich...

23 juni - Gedenktaart

Hoe doe je dat nou? op een verjaardag die geen feestdag meer is...?

Het zal een moeilijke zware dag zijn. Ik heb gemerkt dat wanneer je iets gaat dóén, je ietsje meer uit de voeten kan, en even de zinnen verzet.

Daarom heb ik deze taart gemaakt, een gedenktaart voor op de 10-e geboortedag van onze Lennard.

We krijgen deze week/weken weer veel lieve post en meeleven van veel mensen. Dat doet alweer heel erg goed!  BEDANKT!!

20 juni - Moeilijk...

Er staat ons de komende week een moeilijke dag te wachten...
Aankomende zondag de 24-e juni is het de geboortedag van Lennard. Zijn tiende verjaardag zou het zijn geworden.
Nu was zo'n dag altijd al een dag met dubbele gevoelens: Blijdschap omdat Lennard weer een jaar bij ons was. Maar ook verdriet, omdat het steeds moeilijke jaren waren voor en met hem. Maar elke keer was het weer een jaar dat onze Heer aan hem met ons gegeven had.
En dit jaar..?
Zondag zal Lennard zijn verjaardag niet met ons vieren. Het geeft een verdrietig gevoel. Wat missen we onze lieve vent nog extra veel meer op zo'n dag, (en op deze dagen die er aan vooraf gaan.)
Maar gelukkig mogen we wel weten dat Lennard zijn leven niet afgelopen is. Hij viert elke dag feest bij God in de Hemel.

We hadden erg gehoopt en er ook op gerekend dat vóór deze dag het monument op het grafje zou staan. Helaas mag dat niet zo zijn... Ondanks herhaaldelijke bevestiging(tot een week geleden) van de kant van de mensen die het voor ons verzorgen, blijkt nu dat het niet op tijd klaar is. Best een grote teleurstelling voor ons. Wanneer de opdracht één keer onderweg is ga je er steeds meer naar toe leven dat het er ook staat. En zeker omdat dit samenvalt met de 'verjaardag' is het even goed slikken. Balen dus... verder kunnen we er nu even niet veel aan doen, frustrerend...

17 juni Een lege plek in huis...

Nu ruim een week geleden zijn de box en het bed van Lennard opgehaald. Wát een leeg huis hebben we nu...  De beelden spreken voor zich.....


De box, vertrouwde plek van Lennard




Een gat in de kamer

 Laura en ik hebben, zoals bedacht, samen de box schoongemaakt, wat heel goed is geweest. Natuurlijk hebben we er ook een gezellige dag van gemaakt, en hebben we -ook samen met Wydo- bij de Hema gelunched.
Het moeilijkste vond ik zelf nog het zetten van mijn handtekening. Bij het ophalen van de spullen werd alles in 3-voud vastgelegd en moest ik mijn handtekening plaatsen ter bevestiging van het ophalen van de spullen....  Het voelde als verraad....
Na afloop ben ik de bekende weg naar de begraafplaats gegaan, en heb ik even een bezoekje gebracht aan het grafje van Len.  Ter compensatie...
Natuurlijk hebben we het grote lege gat wat proberen op te vullen. Een mooi lief kastje met wat spulletjes en een mooie grote foto op canvas aan de muur.


Een nieuw herdenkingsplekje



Het is nog wel erg wennen en de eerste dagen voelden als een kat in een  vreemd pakhuis in onze eigen woonkamer.


Deze week hadden we ook echt wat te vieren!  Wydo is geslaagd voor zijn VMBO examen, en nog wel met hele mooie cijfers! Zelfs een 9 voor wiskunde op het centraal schriftelijk!! We zijn supertrots op hem omdat hij in dit -ook voor hem- moeilijke jaar toch zijn diploma gehaald heeft!!

4 juni - Nog 3 dagen...

De datum is bekend... op 7 juni gaan de box en het bed van Lennard de deur uit. Na mijn telefoontje naar Atlas Kid-tech hoorde ik maar niets en ben ik zel weer gaan bellen om een afspraak te maken voor het ophalen. Weten waar je aan toe bent is nu toch wel heel prettig en als je daar zelf wat aan kan doen...

Nog 3 dagen dus en dan gaat het gebeuren. Laura heeft een dag (ervoor) bijzonder verlof gekregen, ze was zelf erg verbaasd dat dit zomaar zonder slag of stoot ging, maar gelukkig beseffen ze op school het belang van dit gebeuren. We gaan samen alles poetsen en zo afscheid nemen van Lennard zijn plek in de kamer en zijn bed. Maar we maken er ook een gezellige dag van, even een broodje bij de Hema of zo..

Die donderdag middag zal wel even doorbijten zijn. De box en het bed moeten nog helemaal uit elkaar gehaald worden voor ze mee kunnen en het zal allemaal wel een paar uur duren voordat dat allemaal achter de rug is. Het liefst zou ik dat moment zo kort mogelijk hebben... maar ja,  liever koekjes worden niet gebakken, zei mijn oma vroeger al...
Om de lege plek op te vullen hebben we een mooi (herdenkings) kastje gekocht dat we daar neer gaan zetten, waarschijnlijk ga ik het nog beschilderen, maar eerst staat er dan al wat, en  natuurlijk komt er een mooie foto van onze lieve jongen aan de muur. Alles staat klaar om meteen weer wat opvulling aan die lege plek te gaan geven. Ook Laura krijgt op haar kamer een klein lief kastje met laadjes, waar ze haar eigen herinneringen aan haar broertje een plekje kan geven, en een stukje verder kan verwerken.

Het is nog steeds de bedoeling dat het monument vóór 24 juni -Lennard zijn geboortedag- op het grafje komt te staan. Je blijft maar bezig met hoe het moet worden als het allemaal nog niet definitief is. We willen er geen spijt van krijgen achteraf!  Zojuist heb ik nog een -hopelijk laatste- mail weggedaan, met nóg een wijziging van de tekst die er op moet.

Een flinke hobbel die we gaan nemen, het voelt heel moeilijk en emotioneel, maar toch ook goed...

12 mei - Moeilijke periode...

Zomaar weer even een paar woorden hier. Ik heb lang geaarzeld om hier weer wat te posten. Alles wat hier nu verteld wordt gaat niet meer over Lennard zelf, maar meer over ons, en dat maakt het wat anders.
Toch heeft ook alles wél te maken met ons ventje, dus nu weer een post.

Het is een moeilijke periode vind ik. Het gemis is enorm. Veel herinneringen, overal, soms kan je je daar op voorbereiden, dan kan het moeilijk zijn, maar ook fijn! Soms kan dat niet en slaat het verdriet in als een bom. Dat is heftig! Het maakt me enorm kwetsbaar. tranen zitten zomaar hoog.'t Zal nog wel even duren voordat dat minder wordt.

Zo realiseerde ik me ineens deze week:  Moederdag...! Met het overlijden van Lennard is er ook een stukje moeder van mij gestorven. (Hoewel ik altijd Lennards moeder blijf natuurlijk) Dat doet dit jaar dus pijn, naast het genieten van de aandacht van de andere kinderen. Ook moederdag is nooit meer hetzelfde...
Vanmorgen was ik wat aan het opruimen in de keuken en vond ik een fotootje van Lennard met een klein moederdag gedichtje, een aantal jaar terug gemaakt op de Schutse. Zó lief! Het was even een pijnsteek die ik voelde, maar later dacht ik: Géén toeval, dat ik dit juist nu tegenkom.

We hebben niets meer gehoord van de foto's van de begrafenis... Via via hoor ik dat er aan gewerkt wordt. Ik heb de hoop op foto's opgegeven. Baal ervan dat we niets horen. Het kost heel veel energie om er steeds weer naar te gaan vragen, ik zou dit het liefst -hoe dan ook- af sluiten.

In de winter besloten we om de box op te laten halen in mei.... En nu is het ineens mei... Moet dit echt?  Gevoel en verstand zitten zó niet op één lijn! Die box, hét plekje van Lennard, zó met hem en ons verbonden...
Het lijkt ons echt verstandig om het wel te doen nu. Nu is het de tijd om meer buiten te zijn, en het is wat lichter. Het moet een keer, en echt er aan toe raken we nooit. Daarnaast is er het praktische voordeel dat we meer ruimte krijgen als de box weg is uit de kamer, maar dat is eigenlijk van ondergeschikt belang. We weten wel dat we, als het zover is, we meteen gaan veranderen, zodat er geen gapend gat blijft.

Deze week heb ik met lood in mijn schoenen gebeld. Het kostte me moeite om niet in huilen uit te barsten tijdens het telefoon gesprek. Hartkloppingen. Toen het gedaan was brak ik dan ook volledig...



Nog even kijken naar en in de box...



We krijgen een telefoontje als bekend is wanneer de box en ook het bed van Lennard opgehaald worden. Gelukkig hebben we daarin ook inspraak. Om afscheid te nemen ga ik ze met Laura allebei helemaal schoonpoetsen. Als een soort ritueel... Dat lijkt me goed, zeker ook voor haar.

En verder... leven bij de dag, blij als er weer één om is. Ik heb vaak het gevoel dat ik maar een beetje sta te kijken, naar het leven van alledag. Kan niet meekomen, maar soms moet het toch, en dat kost zoveel energie.